سویق

سَویق یعنی پِست، تلخان، بو دادن حبوباب، آرد حبوباب،  آردی که از هفت چیز می گیرند: گندم، جو، کُنار، سیب، کدو، دانه انار و سنجد و و هر یک را بنام آن چیز خوانند مانند سویق گندم (محمد بن یوسف هروی، ۱۳۸۷: ۲۲۳). در روایات، سویق، غذای پیامبران معرفی و برای آن، خواص و فواید زیادی ذکر شده است، از جمله: محکم شدن استخوان و روییدن گوشت؛ پاکسازی معده و پیشگیری از هفتاد نوع درد.

سویق یعنی هر گونه آردی چه به طور عام و چه به طور خاص، آردی که از گندم، جو و نخود باشد و آن را بریان کرده باشند. (تاج بخش، ۱۳۸۵: ۲۲۳). آرد پخته شده و بو داده را سویق می گویند که همان قاووت می باشد.

سویق اسم عربیِ آردِ جمعِ مأکولاتست (حبوبات). وبه عُرفِ اطبا، مراد از او بوداده اوست و شرط دانسته اند که بعد از بو دادنِ حبوبات، یک بار به آب گرم و یک بار به آب سرد بشویند و آنگاه آرد کنند و سویق جو و گندم، جهت تسکین التهاب و تشنگی و تب های حار و امراض اطفال نافع … است.» (حکیم مؤمن، ۱۳۷۸: ۱۵۹، س۱۳).

  • سویق الارزه: تلخان و سویق برنج
  • سویق التفاح: سویق سیب
  • سویق الحنطه: سویق گندم
  •  سویق الخرنوب: سویق لوبیا
  • سویق الغبیرا: سویق سنجد
  • سویق حب الرمان: سویق دانه انار
  • سویق الشعیر: سویق جو
  • سویق النبق: سویق کُنار

درحال ارسال
امتیاز دهی کاربران
۰ (۰ رای)